دیگر نمی توانم.

در دایره ی قسمت، ما نقطه ی تسلیمیم لطف آنچه تو اندیشی، حکم آنچه تو فرمایی ...

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

امروز جمعه چهارم مرداد ماه 1398 است. دقیقا سه ماه گذشته است و بی شک من، عاقل تر، پخته تر و بالغ تر شده ام. نخل و نارنج و حدیث عنوان را چند بار خواندم و این از برکات این سه ماه است. اینجا نوشتن را از 1

سال پیش دانشگاهی برای من خیلی بالا و پایین داشت. حالم خیلی متغیر بود حتی چند بارش واقعا حالم بد شد. خیلی بد. الان که دارم بچه ها رو می بینم، وقتی از حالشون برام میگن منم از خودم براشون تعریف می کنم و

لبم که خواست شکایت کند، دلم نگذاشت.

دلم میخواد از نوی نو شرو کنم. از صفر مطلق.

توی یکی از تاکشو هایی که برای نیمه داشتیم و البته اجرا نکردم، میگفتم: امام رحمةٌ للعالمین َن! نه رحمة للمومنین! رحمت برای عالمیان! فرقی نمی کنه شیعه سنی مسلمون مسیحی آتئیست یهودی بودایی.. سفید.. سیاه.. سیاه مثه من..

روزی از روز های اسفند ماه. من در جا می زنم و تو.. . من به ایده آل های گذشته ام که حالا روزمرگی شده اند نگاه می کنم و .. . برنامه می ریزم، می خندم، حرف می زنم، اما در اصل بنای ویرانی در حال حرکتم. آسیب

براستی چند روز است که بی ایمانی اینطور از پا درمان آورده است؟

این سان غمین مپسندم که بیکس اَم..

(اینو دچار تو وبش تعریف کرد ولی بذارید منم بگم :)) دیروز عروسی زینب بود. و من و دچار خیلی اتفاقی خیلی خیلی اتفاقی دیدیم همو :) حالا این به کنار. دیدین خانوما میرن سوپرمارکت بعد یه چیزی یادشون میفته می

هر چند که می دانم دلیل کم نوشتن هایم خیلی در این فضای مجازی بزرگ اهمیتی ندارد، می خواهم شرح دهم که چرا دست هایم روی کیبورد قفل شده اند. دلیل ننوشتن های این چند وقت، این است که شاید با بروز ندادن و ننو

کاش استرینجرتینگز و بروکلینُ ندیده بودم تا الان می دیدمشون.