نباید ضعف نشون بدم. مهم اینه. میخوای ازم بگیری هر چی دارمو؟

دلم نمی خواد فردا باصریو ببینم. حوصله ندارم. ولی می تونم ریاضی حل کنم.

هی میگذره، هی وضع همینه. از کی همینجوری مونده؟

یه ماهو یازده روز. بس نیس؟ همینطوری می خوای ادامه بدی؟ آره انقد ادامه بده تا توی همین پستای نالت خفه شی، انقد ادامه بده تا با همین بی حسی بمیری.

دیگه حرف نمیزنم. حیف 1212 که برای ناله پست شه. سرتونو درد آوردم..

اینجوری میگذره که پدر و عمو دنبال کارای فردان، پریا و متین یوزارسیف می بینن. سپهرم اومده اینجا که مادرجون تنها نباشه و من بخاطر سپهر مجبورم حجاب کنم. عسل و پریا انقد غصه چادر سر کردن منو میخورن :) و حتی عمو هم قبل اینکه سپهر بیاد فک کنم خیلی وقت بود که منو بی چادر ندیده بود. البته خیلی حس خوبی بهم م...

به باسلوق میگه از این کوهان سفیده که روش نارگیل داره :)))

هنوزم وقتش نشده ما به تو پناه بیاریم ؟ هنوزم وقتش نشده حس کنیم دیگه ما نمی تونیم ؟ حس کنیم که بیا! تو رو به خدا بیا ! یکی باید باشه. یکی باید بیاد. منجی همه ما.

البته که میشه گفت : نه اون نرفته. اون همیشه روی اون صندلی میشست یا تو این دو سال، با اینکه مریض بود ولی بود. میشه انکار کرد. البته واقعیت اینه که باور کردن و اینکه پدربزرگ من با چشم های تیله ای دیگه نیست، سخته. جدن سخته مثلا بری خونشون و نباشه.و امروز، چهلمین روز از باور نکردنِ رفتنِ مردِ بزرگه.*اگه...

داشتم عکسای گوشیُ می دیدم. یه عکس از آقاجون پیدا کردم. خودم گرفته بودم. آخرین باری که تو خونشون دیدمش. عکسای چرخ و فلک مشهد. یه عکسم بود تو آینه بودم، موهامم هنوز بلند بود. فور د فرست تایم، ای میس مای لانگ هِر.

در پی این بی حسی من به عید های ملی و فلان، باید بگم که من فقط یلدارو دوست دارم. قشنگه، میدونین. با این حال امسال ما یلدا نداشتیم. و خب درگیر چهلم بودیم. الانم عروسا، خاله، مادرجون، من و داداش نشستیم و یه ظرف پسته جلومونه. پسته های کوچیک قزوین. که خیلی به نظرم قشنگن. و البته این احساس من نسبت به پسته...

+ یلدات مبارک + یلدات مبااارک رفیق

تو منو اینجوری نمی خوای. پس چیزی که می خوای و می خوام اینه که اینجوری نباشم. deal.

مثلا - در 25 سالگی دراز کشیدی روی تخت، به سقف نگاه می کنی، یاد تلاشها و روز ها و آدم های 7 سال پیشت میفتی، کنکور برایت بچگانه ترین چیز دنیاست. به روزهای پیش دانشگاهی می خندی. چقدر عوض شده ایم. افتادیم توی سراشیبی. انگار که زندگی یک مثلث باشد و "18" رأسش. قبلش با من و من و دردسر می آیی تا برسی به 18،...

دقیقه هاست به صفحه ی سفیدی که الان شما دارید همین چند کلمه را رویش می خوانید، خیره شده ام.

نباید کم بنویسم. ولی سانسورچی درونم اجازه نمی دهد.

چقدر سخت می شود باور کرد که یک نفر از میان ما رفته. دلم برای عاطفه تنگ شده است. خیلی عادی. لگاریتم دوست داشتنی من.

یه چیزی میخوام بنویسم که نمیدونم چیه. و از صب دارم توی این صفحه و کلیدای کیبورد دست و پا میزنم.

تو کجایی؟ در گستره ی بی مرز این جهان تو کجایی؟

شرایطم، اتفاقاتی که افتاد، جاهایی که رفتم، همه باعث شدن رسما یه هفته رو برای این آزمون از دست بدم. ستیزفاید نیستم ولی تو نسبت به من مهربون ترینی.