1.واقعیتش اینه که من خیلی دوست داشتم برنامه نویس بشم 2.واقعیتش اینه که تو خودتو از بقیه بالاتر می دونی 3.واقعیتش اینه که من خیلی برای تو ارزش قائلم و از این بابت متاسفم 4.واقعیتش اینه که انگار هزار ساله که میشناسمت و خب، خوشحالم ! میدونی ؟ پی اس اینکه مرجع ضمیر هر جمله با جمله ی بعدش، زمین تا آسمون ...

همین لحظه وقتشه یه لبخند بزنم و بگم که اونا واقعا ، واقعا و واقعا بد شانسن.

من میدونم همه چی حل میشه ها، فقط باید راهشو پیدا کنم. پی اس اینکه صبا خوابه ... دیرین دیرین ...

منترسو ام. خیلی ترسو. [هی به خودم میگم اگه اون روز، از مبارزه کنار نمی کشیدم و از تمسخر بقیه نمی ترسیدم، الان وضعم بهتر - خیلی بهتر - نبود ؟ ]

و من یتق الله، یجعل لَهُ مخرجا، ... و من یتق الله ... او را از جایی که گمان نمی کند روزی می دهد...

دردم نهفته بِه ز طبیبان مدعی !باشد که از خزانه ی غیبم دوا کنند. اگه انسانی باشید این خودش پشتش میاد که [مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن ! ]

خب، بوی یه قهرُ آشتی کنون حسابیُ قول دادنای الکی میاد اینجا.

* میشناسید منو؟ پس نخونیدش. ادامه مطلب

خب شاید من و حرفام خیلی تو بوق و کرنا نباشه :) ولی خب بلخره اسمایی هست و فاطمه ساداتی، یه موقه هایی هم زینبی. :) و تشکر ِ زیاد بابت کامنتا و دل گرمیا. واقعا.

ب نظرم همیشه هم لازم نیس فرهیخته باشیم1 مثلا میتونیم بشینیم به جای تحلیل تاریخی ِ دزیره، یکم به احساسات خود دزیره فک کنیم یا بشینیم یه فیلم عاشقونه - فقط عاشقونه و بدون هیچ پیامی ! - ببینیم ! یا مثلا رمان بخونیم. هوم ؟ 1.البته نظر صباس. و مرسی که این ی جمله رو بهم گف !

دو جا هست که نمیتونم جلوی "خفه شو" گفتنمو بگیرم یکی به اونی که خودشو میزنه به خنگی و حرف میزنه یکی هم صدا و سیما و مخصوصا وقت ِ اخبار !

خوبه، خوشحالم یکی - اونم یه دختر خوب - داره کمکت می کنه که خودتو پیدا کنی. منم میتونستم. ینی شاید یکم. [پست را با سوء تفاهم ها و حدس زدن های الکی ِ مخاطب، منحرف نکنید.]

شایدم آدما انقد حالشون بد نباشه که میگن شاید این حرفارو می زنن تا دو تا کامنت محبت آمیز بگیرن که اگه اینطوری باشه، حالشون از اون چیزی که میگن بدتره !

نت هتل، از طبقه ی چهارم بگیر نگیر دارد. الان نشسته ام توی لابی، منتظر پدر و داداش. آه آقای امیر همین الان از آسانسور پیاده شد و من از شرمندگی سرم را انداخته ام پایین. فاطمه جانم هم همین الان با پدرش رد شد و به هم سلام دادیم. و مثل همیشه لپ هایش گُلی بود. دیروز خودم را مثل گنجشک جمع کرده بودمو شانه ه

مامان می گوید که وقتی به امام حسین سلام می دهی، می توانی بگویی السلام علیک یا جدّاه ! و بعد شما جواب میدهید علیکِ السلام یا ولدتی؟

اول نوشت : هیچ لزومی به خواندن این ها نیست. چون خودم هیچ وقت حوصله نکرده اَم جملات معمولیِ دیگران درباره ی سفرشان بخوانم. مثل دیشب شولوغ نیست. جا بریای راه رفتن هم هست. هردو ضریح را دیدم. به ضریح امام حسین دست زدم. یک چیز هم ازشان خواستم. نشستم جایی توی حرم حضرت ابوالفضل ، تمام فکر های اذیت کننده را

متین می گوید : فاطمه چه دختر خوبی ست ! من و مامان می خندیم. پدر هم. معلوم است که خوبست. فاطمه ی عزیز من ! با آن لُپ های گُلی. خوبست که با متین یک خاطره ی مشترک دارند و هر وقت حرف آن شب در باران و کفش های فاطمه می شود، دو تاییشان میزنند زیر خنده :)

سال ِ نو یعنی تو !

این معضلی که دارم، همان که اسمش را میگذارم یک جور سرخوردگی و یک جور تعارض ِ گرایش- انتخاب (!)، خیلی نقطه ضعف بزرگیست برایم. جوری که احساس می کنم خیلی راحت می توانند با دانستن این نقطه ضعفم، یک بار گیرم بیاورند توی یک کوچه خلوتِ تاریک ِ کم عرضِ بن بست، بعد آنقدرم بزنندَم تا جانم درآید و تمام آنچه در ...

خیلی دلم می خواست مثل این آدم بزرگ های با فرهنگ بیایم بشینم توی لابی کتابم را بگیرم دستم و بی سرو صدا بخوانمش. ولی مثل احمق ها سرم مدام توی گوشیست.